Ωραίες συζητήσεις!

Σάββατο απόγευμα και ο φίλος (και πρώην συμφοιτητής) Γιάννης με παίρνει τηλέφωνο για καφέ, μαζί με τον φίλο (και επίσης πρώην συμφοιτητή) Δημήτρη. Δεν είχα κανονίσει κάτι, είχα πάρει και την δόση από pc gaming εκείνη τη μερα, συν ότι είχαμε να τα πούμε και κανα μήνα δέχτηκα και κλέίσαμε ραντεβού σε μία ώρα στo Παλιό Φάληρο. Απο εκεί ήρθε ο Δημήτρης και μας πήρε με το καινούργιο του αυτοκίνητο (Ford focus, που επέμενε πως δεν είναι αμερικάνικο, αλλά μείγμα γερμανικού(σαλόνι) και γιαπωνέζικου(μηχανή)).
Για να μην πολυλογώ πήγαμε για καφέ και μετά για φαγητό. Οι συζητήσεις μας αρχικά ήταν οι κλασσικές για τα νέα του καθενός, ιστορίες από τη δουλειά, για αυτοκίνητα κλπ. Όταν πήγαμε για φαγητό ξεφύγαμε και αρχίσαμε να μιλάμε για θέματα θρησκευτικά όπως αν υπάρχει Θεός, αν η βίβλος είναι αξιόλογο βιβλίο, για το Μέγα Κωνσταντίνο και τις συνόδους επί των ημερών του κλπ.
Αρχίζω να πιστεύω πως αυτή είναι η αγαπημένη μας συζήτηση αφού και την προηγούμενη φορά στην ίδια θεματολογία καταλήξαμε. Προσωπικά πάντως είναι από τις αγαπημένες μου. Περιέχουν αρκετό μυστήριο και είναι συζητήσεις που μπορεί να μην οδηγούν σχεδόν πάντα πουθενά, αλλά σε βάζουν τουλάχιστον σε μία φάση να επεξεργαστείς αυτά που ακούς και να τα αποδεχτείς ή , τις περισσότερες φορές, όχι. Μάλιστα το γεγονός πως σχεδόν όλα όσα συζητήσαμε δεν περιέχουν αποδείξεις ότι όντως είναι ορθά είναι φοβερό. Εγώ την όλη φάση την βρήκα, όπως και την προηγούμενη φορά, άκρως διασκεδαστική και αναμένω την επόμενη έξοδο.

Javatzis met Papo!

Εχθές γνώρισα τον Πάρι. Στα πλαίσια των προσπαθειών μου για αλλαγή επαγγελματικής στέγης (πως τα γράφω ο άτιμος), πέρασα από συνέντευξη στην εταιρία που δουλεύει. Προσωπικά εύχομαι να συνεργαστούμε κιόλας, αλλά μόνο και μόνο η γνωριμία, οι λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε , για τη δουλειά βεβαίως βεβαίως, με έκαναν πολύ χαρούμενο. Ο Πάρις έχει ένα από τα αγαπημένα μου weblogs με ενδιαφέροντα θέματα και αν και αντικοινωνικό ον χαίρομαι που γνώρισα τον άνθρωπο πίσω από το javapapo blog.
Respect @ papo!
Ελπίζω μόνο να μην έκανε πολύ αρνητική εντύπωση το πρισμένο μου μάγουλο. Ορκίζομαι πως δεν είναι από ξύλο αλλά από... δόντι ;)

Indiana Jones and the Emperor's Tomb

Τελείωσα εχθές το παραπάνω παιχνίδι. Με λίγα λόγια πάρα πολύ καλό. Ανώτερο από όσα Tomb Raider-clones (συμπεριλαμβανομένων και των Tomb Raider τίτλων) έχω παίξει. Με τον συγκεκριμένο ήρωα έχω παίξει και το Indiana Jones and the fate of Atlantis το οποίο θεωρώ ένα από τα καλύτερα adventures που έχουν βγει ποτέ(τέταρτο στην προσωπική μου λίστα). Το the Emperor's Tomb δεν είναι τόσο καλό. Απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί κλασικό.Αποτελεί όμως για το είδος του (action-adventure ) μιά πάρα πολύ καλή προσθήκη.
Γραφικά και ηχητικά το παιχνίδι είναι πολύ καλό. Δεν θα βρείτε τα γραφικά των πρόσφατων τίτλων , άλλωστε το παιχνίδι είναι 4 χρόνων πλέον. Περιέχει πολύ ωραία ζωντανά χρώματα.Οι πίστες είναι πολύ έξυπνα φωτισμένες και η κίνηση των χαρακτήρων είναι αρκετά ρεαλιστικη Το μόνο πρόβλημα είναι η κάμερα που όταν το ο ήρωας κολλάει στον τοίχο, αρκετές φορές μέσα στο παιχνίδι, αυτή πάει αυτόματα απέναντί του και δύσκολα μπορεί να γυρίσει ωστέ να δεις τι μπορεί να του έρθει από εκεί.
Όσον αφορά το gameplay οι πίστες είναι σχετικά εύκολες και πολλές είναι αρκετά μικρές. Το μόνο που μου την έσπασε είναι πως δεν μπορείς να κάνεις save στην μέση της πίστας αφού το παιχνίδι βγήκε και σε κονσόλες και άρα ακολουθεί αυτό το σύστημα save. Το παιχνίδι αποτελείται από 10 ενότητες με 5-6 πίστες η κάθεμία. Αυτό συνεπάγεται πολλά άλματα, κλωτσομπουνίδια και πυροβολισμούς. Δεν θα μπορούσε βέβαια το παιχνίδι να μην περιέχει το θρυλικό μαστίγιο του Indy καθως και μία αναφορά στην φοβία του στα φίδια.
Επόμενο παιχνίδι στην θέση του Indy το adventure Keepsake

4 Ιουλίου

Πριν 3 χρόνια ακριβώς ένα θαύμα έγινε στην Πορτογαλία. Η εθνική ομάδα κατέκτησε τον τίτλο της Πρωταθλήτριας Ευρώπης κάνοντας ίσως την πιο μεγάλη έκπληξη στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Μία εθνική ομάδα που μέχρι τότε το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να προκριθεί στα τελικά του Euro του 1980 και στο Μουντιάλ του 1994. Μία εθνική που το πρωτάθλημά της είναι ακόμα και σήμερα ισάξιο των πρωταθλημάτων των αφρικανικών χωρών, αφού αυτοί που το διοικούν δεν επενδύουν αλλά κοιτάνε να αρπάξουν απο αυτό, ό,τι έχει μείνει. Πόσα πρωταθλήματα πριν 10 χρόνια ήταν χειρότερα του ελληνικού και όμως τώρα είναι ανώτερα(πορτογαλικό, τούρκικο κλπ) ; Πόσες ομάδες πριν 10 χρόνια ήταν ισάξιες των ελληνικών και τώρα έχουν κατακτήσει μέχρι και κύπελλο UEFA (Πόρτο, Σεβίλλη κλπ); Γιατί δεν ακολουθούμε το παράδειγμα τους;
Το Euro της Πορτογαλίας έδειξε πως εάν δουλέψουμε ομαδικά με μυαλό και τακτική, μπορούμε να πετύχουμε πολλά, να κάνουμε <<θαύματα>>.

Είδηση για κάψιμο!

Επιτέλους κάποιος δημοσιογράφος αντέδρασε. Η Mika Brzezinski δεν δέχτηκε να παρουσιάσει σαν είδηση την αποφυλάκιση της δεσποινίδας Hilton, θεωρώντας την , πολύ σωστά,σαν ηλίθια είδηση. Στην αρχή προσπαθεί να κάψει τις σελίδες τις σκίζει και μετά πετά τις υπόλοιπες στον καταστροφέα εγγράφων.
Για όνομα του Θεού!!!! Η τηλεόραση παγκοσμίως έχει γίνει ένας μεγάλος σκουπιδοντενεκές. Ασχολούνται με βλακείες για να ασχοληθεί και ο κόσμος με αυτές και όχι με σοβαρότερα θέματα. Είναι δυνατόν να ασχολούνται με ένα άτομο που είναι διάσημο γιατί δεν κάνει τίποτα στη ζωή του; Ακόμα και στην χώρα μας γίνεται αυτό. Το κακό είναι ότι ο κόσμος τσιμπάει. Το δελτίο γνωστού τηλεοπτικού σταθμού βγαίνει πρώτο το Σαββατοκύριακο γιατί μιλάει μόνο για διάσημους.
Αντιδράσεις σαν της παραπάνω δημοσιογράφου είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτες, είναι αναγκαίες μήπως και ξυπνήσει ο κόσμος, αν και κάτι τέτοιο φαντάζει απίστευτο