Γνώμες... express(2)

Είχα γράψει πριν 2 χρόνια πέντε σειρές για κάποια πολύ καλά παιχνίδια που έπαιζα τότε. Κάτι που είναι άδικο γιατί είναι τίτλοι που είτε μου άρεσαν πολύ, πχ Saboteur, είτε είχαν αντίκτυπο στη βιομηχανία του gaming,πχ Limbo, Bioshock, Assassin's Creed.  Ελέω έλλειψης χρόνου όμως και αυτό καλό είναι.Και επειδή χρόνος δεν υπήρχε ούτε τώρα, και όταν υπήρχε δεν υπήρχε όρεξη, μαζεύτηκαν πάλι αξιόλογοι τίτλοι που αξίζει να γράψω πέντε γραμμές.

Bioshock 2

 Αξιολογότατο sequel. Δεν έκανε το γκελ του πρώτου αλλά προσωπικά μου άρεσε περισσότερο. Ο παίκτης επιστρέφει στην Rapture, χειριζόμενος αυτή τη φορά έναν Big Daddy. Αν και στο PC το port είναι κακό (λόγω κονσολοποίησης του τίτλου, DirectX 10 και συνδυασμού steamworks και xbox live), ο ρυθμός του παιχνιδιού είναι καλύτερος, οι εχθροί περισσότεροι και γενικά το 'τζέρτζελο' περισσότερο.

Lost Odyssey(Xbox 360)

To πρώτο JRPG που τερμάτισα. Και μιλάμε για ένα αριστούργημα. Από τον δημιουργό της σειράς Final Fantasy και με σκοπό να ενισχύσει το Χbox 360 στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, κάτι που τελικά δεν κατάφερε. Με παίδεψε αρκετά, καθώς το είχα ξεκινήσει πέρσι το χειμώνα. Πολύ καλή ιστορία, ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Ειδικά τα όνειρα του πρωταγωνιστή, μία ενότητα που δεν υπάρχει σε άλλα JRPGs προσθέτουν και συγκίνηση. Κορυφαίος τίτλος και must see για τους λάτρεις των JRPGs.

Spiderman: Web of Shadows(Xbox 360)

Ο Spidey σε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που φτιάχτηκε ποτέ με αυτόν πρωταγωνιστή. Sandbox τίτλος με καλό σενάριο, πολύ δράση, αξιόλογα boss fights και gameplay που σε κρατάει. Ο Spidey έχει 2 στολές, τόσο τη κλασική όσο και την εξωγήινη με ξεχωριστές κινήσεις η καθεμία αλλά και  κάποιες επιλογές μέσα στο παιχνίδι,  με βάση τις οποίες διαμορφώνεται το τέλος του παιχνιδιού. Πραγματικά τον ευχαριστήθηκα τον τίτλο.

Stacking(Xbox 360)

Πανέξυπνος τίτλος που βασίζεται στη λογική των ρώσικων κουκλών matroska, ή μπαμπούσκα όπως τις λέμε στην Ελλάδα. Ουσιαστικά είναι ένα adventure που η μικρότερη κούκλα του παιχνιδιού, δεν θυμάμαι ονόματα τώρα, προσπαθεί να ξαναβρεί τα μέλη της πολυπληθούς οικογένειάς του, που έχουν φυλακιστεί από τον κακό βαρόνο του παιχνιδιού. Ο ήρωας λόγω μεγέθους μπορεί να μπει σε μεγαλύτερες κούκλες και αυτές σε μεγαλύτερες κοκ και έτσι να ελέγχει χαρακτήρες ώστε να διαπερνά εμπόδια, να επιλύει καταστάσεις κλπ. Το art direction του τίτλου είναι καταπληκτικό θυμίζοντας έντονα Αμερική αρχές του 20ου αιώνα, και το χιούμορ, όπως σε κάθε δημιουργία της Double Fine κατακλύζει το παιχνίδι.

Brutal Legend(Xbox 360)

Ένας ύμνος στη hard rock/metal σκηνή πάλι από τη Double Fine. Ένας τίτλος που ξεκινά σαν action και καταλήγει ψευτο-strategy, παρόλα αυτά δεν είναι κακός. Με πολλά ελαττώματα αλλά και πολύ αγάπη φτιαγμένο. Προσωπικά επειδή δεν είμαι μεταλάς αν και έχω κάποια ακούσματα, δεν κατάλαβα όλες τις αναφορές του τίτλου. Σίγουρα κάποιος πιο σχετικός θα το χαιρόταν καλύτερα. Στο παιχνίδι δίνουν τη φωνή τους πολλά ονόματα της rock/metal σκηνής,πχ Lemmy,Ozborne αλλά τη καλύτερη δουλειά τη κάνει ο Jack Black στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

PS.
Vampire: Bloodlines

To παλιότερο παιχνίδι από τη λίστα, το έπαιξα το χειμώνα και το θυμήθηκα αφού δημοσίευσα το post. Ένα από τα καλύτερα και ατμοσφαιρικότερα RPGs που έχω παίξει ποτέ. Απλά καταπληκτικό παιχνίδι. Ανήκει στη κατηγορία παιχνιδιών που το παιχνίδι βγήκε με άπειρα bugs.Λύθηκαν κάποια από τους developers και τη σκυτάλη πήρε η κοινότητα που έχει φέρει το παιχνίδι στα ίσα του. Μάλιστα η υποστήριξη είναι τέτοια που ακόμα βγαίνουν unofficial patches. Επίσης έχουν βγει και άπειρα mods που κάνουν άνω κάτω το παιχνίδι για όποιον θέλει να ασχοληθεί.

Gothic 3

Έχοντας λατρέψει τα 1 και 2 της σειράς ασχολήθηκα και με αυτό. To καλύτερο soundtrack που έχω ακούσει σε παιχνίδι, αλλά ο τίτλος με παίδευσε αρκετά με διάφορα bugs. Όπως επίσης με τις γενικές κατευθύνσεις που δίναν οι διάφοροι NPCs. Με το ζόρι το τερμάτισα και σίγουρα δεν το χάρηκα όσο τα 1 και 2.

Torchlight

Το Torchlight ανήκει σε μία κατηγορία παιχνιδιών που ξέρω πως θα με τραβήξουν πριν καν τα ξεκινήσω. Είχα ασχοληθεί με το demo όταν πρωτοβγήκε (2009), οπότε ήξερα τί να περιμένω. Τότε με είχε ενθουσιάσει το πόσο πολύ έμοιαζε με το πρώτο Diablo, κάτι απόλυτα λογικό αφού από πίσω από τα 2 παιχνίδια κρύβεται η ίδια ομάδα που επί Diablo 1 και 2 ήταν κομμάτι της Blizzard North ενώ τώρα είναι η ανεξάρτητη Runic Games.

Κάτι ακόμα που μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν η τιμιότητα του παιχνιδιού. Με το που βγήκε η τιμή του δεν ξεπερνούσε τα 20€, τιμή απόλυτα λογική για ένα hack & slash παιχνίδι, αφού μιλάμε για ένα είδος που δεν έχει αναβαθμιστεί παρά ελάχιστα τα τελευταία χρόνια. Θεωρώ απαράδεκτη τη τιμολόγηση σε κάποια είδη παιχνιδιών τα οποία συνεχίζουν να μας πασάρουν την ίδια συνταγή χωρίς καινοτομίες  και με πολλές απλοποιήσεις τα τελευταία 10 χρόνια και παρόλα αυτά ζητάνε 40 και 60 €. Ναι για το μεταγενέστερο Diablo 3 χτυπά η καμπάνα!

Ξαναγυρνώντας στο Torchlight, οι επιρροές από το Diablo 1 είναι εμφανείς από την αρχή του παιχνιδιού. Από τον αριθμό και το είδος των κλάσεων, μέχρι τη μουσική στο χωριό του Torchlight που θυμίζει έντονα το κομμάτι με τη κιθάρα που ακουγόταν στο Tristram στο πρώτο Diablo.



Σεναριακά ο τίτλος δεν έχει τίποτα να δώσει παρά την αφορμή για να σφάξουμε εκατοντάδες χιλιάδες τέρατα. Στο χωριό του Torchlight υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα ορυχεία Ember στον κόσμο. Το Ember είναι ένα ορυκτό που χρησιμοποιείται σε  όπλα και πανοπλίες ώστε αυτά να αποκτούν δυνάμεις. Όμως από τα ορυχεία βγαίνουν τις τελευταίες μέρες τέρατα που επιτίθενται στους χωρικούς. Εκεί καταφθάνει ο ήρωας που χειριζόμαστε, κάθε χαρακτήρας από τους τρεις διαθέσιμους έχει το δικό του ξεχωριστό λόγο που ήρθε στο Torchlight, και αρχίζει να ξεπαστρεύει χιλιάδες τέρατα. Υπάρχουν 3 NPCs που δίνουν quests δίνοντας λόγους για να συνεχίσει το σφάξιμο. Από τους εμπόρους του χωριού μπορείς να αγοράσεις επιπλέον maps που κρύβουν θησαυρούς και βοηθάνε τον παίκτη να ανέβει πιο εύκολα επίπεδα.

Γραφικά το παιχνίδι δεν είναι τίποτα το αξιομνημόνευτο. Σκοπός της ομάδας ανάπτυξης ήταν να φτιάξουν ένα παιχνίδι ελαφρύ, όντως τρέχει σε αρκετά παλιά μηχανήματα ακόμα και σε netbooks, αλλά με πολύ απολαυστικό gameplay. Αυτό δεν σημαίνει πως μιλάμε για άσχημα γραφικά. Απλά δεν περιμένεις να εκπλαγείς. Το frame rate παραμένει σταθερό και δεν υπάρχουν προβλήματα, αυτό έλειπε για τόσο ελαφρύ τίτλο. To art direction αν και ξεχωριστό είναι λίγο αταίριαστο για τη κατηγορία παιχνιδιού. Είναι αλήθεια πως αυτό το art direction περισσότερο έδιωξε κόσμο παρά έφερε στο παιχνίδι κάτι που είναι πραγματικά κρίμα. Προσωπικά δεν με χάλασε αλλά σε διάφορα fora είναι εμφανής η αποστροφή των χρηστών λόγω καρτουνίστικου στυλ του παιχνιδιού.Ηχητικά ο τίτλος κάνει σωστά τη δουλειά του.

Από άποψης gameplay το παιχνίδι είναι πολύ καλό. Έχει μία απλότητα που είχα να δω στο είδος από το πρώτο Diablo και είναι δοσμένη, όπως και στο προαναφερθέν, έτσι που σε κρατά στο παιχνίδι, τουλάχιστον μέχρι να το τελειώσεις. Η αλήθεια είναι πως εδώ με το που τελείωσα το main story δεν ξανά ασχολήθηκα ενώ στο Diablo έριξα αρκετά playthroughs ακόμα, αλλά ήταν και άλλες οι εποχές τότε. Μεγάλος πλουραλισμός σε όπλα, armor κλπ όπως οφείλουν τα hack & slash.

Ο τίτλος πήγε πάρα πολύ καλά στις πωλήσεις. Μη ξεχνάμε πως βγήκε μία χρονική περίοδο (2009) που όλοι περιμέναμε να ακούσουμε για το Diablo 3 και το τελευταίο καλό του είδους ήταν το Titan Quest. H επιτυχία ήταν τόση που ο τίτλος κυκλοφόρησε και σαν arcade στο xbox live, το δίκτυο της Microsoft για το xbox 360, διαγράφοντας και εκεί μία ικανοποιητική πορεία.

Επίσης με τα modding tools που έδωσε η Runic, έχει δημιουργηθεί μία τεράστια βάση από mods που προσθέτουν νέες κλάσεις, skins, καλύτερο inventory management κα. Το πιο εντυπωσιακό ίσως είναι ένα mod που αλλάζει τα γραφικά του παιχνιδιού κάνοντάς τα πιο μουντά.

Είναι προφανές πως μιλάμε για ένα πλήρη μεν, indie δε τίτλο. Η νεοσύστατη τότε Runic έκανε τρομερή δουλειά, δημιουργώντας ένα τίτλο με στιβαρό gameplay που κρατά τον χρήστη τουλάχιστον μέχρι να τερματίσει το main story, 30+ ώρες. Σήμερα βέβαια ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και η αλήθεια είναι πως δεν νομίζω να μπορεί να σταθεί ανταγωνιστικά απέναντι στους άλλους. Πέραν του διαδόχου, Torchlight 2, έχει βγει και το Diablo 3, αν και αλμυρό ακόμα, και βγαίνουν στους επόμενους μήνες αρκετά καλά hack & slash κάποια από τα οποία είναι free to play (check Path of Exile). Επίσης με λιγότερα λεφτά κάποιος που δεν έχει ασχοληθεί μπορεί να πάρει το παλιότερο αλλά σαφώς καλύτερο Titan Quest Gold. Ο τίτλος όμως αξίζει της προσοχής όποιου δεν έχει ασχοληθεί με κάτι νεότερο και αν το βρεί κάπου κάτω από 10 € αποτελεί μία καλή αγορά που θα βγάλει τα λεφτά της.

Audiomachine

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού υπάρχουν διάφορα μουσικα production houses που παράγουν μουσική για κινηματογραφικά, τηλεοπτικά ή  videogames trailers. Προσωπικά έχω φάει κόλλημα με αυτού του είδους τη μουσική. Η πρώτη επαφή ήταν με τους Two Steps from Hell και το Heart of Courage στο επικό trailer του Mass Effect 2.

Αφού λοιπόν πάνω από 2 χρόνια, όχι με πολύ ζήλο το ομολογώ, ξεσκόνισα τη δουλειά των TSFH, σκέφτηκα να αρχίσω να ψάχνω παρόμοια houses.  Αρχικά δεν έβρισκα τίποτα το αξιόλογο, μέχρι περίπου 10 μέρες που ανακάλυψα τους audiomachine. Ομολογώ ότι σαν ποιότητα σε σχέση με τους TSFH είναι ένα σκαλί πιο κάτω αλλά με περισσότερα αξιόλογα κομμάτια. Αν μάλιστα νομίζεις πως δεν τους έχεις ξανακούσει σκέψου το ξανά. Αν έχεις δει trailer για κάποιο από τα: Life of Pi, Prometheus, Hobbit, Argo, Expandables 2, τότε τους έχεις ακούσει. Πάρε και 3 ακόμα αξιόλογα κομματάκια, ειδικά το 1ο είναι το αγαπημένο μου:

Hobbit:An Unexpected Journey

Το Δεκέμβρη είχα την τύχη να δω το νέο εγχείρημα του Peter Jackson στη Μέση Γη. Το Hobbit είναι μία ταινία στα πρότυπα της τριλογίας Lord of the Rings. Αυτό σημαίνει πως αν σου άρεσε η τριλογία, εμένα με είχε ξετρελάνει, θα σου αρέσει και αυτή η ταινία. Προσωπικά πέρασα ένα ευχάριστο τρίωρο και στη πρώτη ευκαιρία το ξαναείδα. Αν όχι, τότε ακόμα έχεις πιθανότητες, αν σου άρεσε το βιβλίο. Από γνωστούς τρελαμένους με τον Tolkien, έχω ακούσει πως είναι αρκετά καλή η μεταφορά του βιβλίου.

O Jackson καταφέρνει μέσα σε αυτό το τρίωρο να επανεισάγει τον θεατή στη Μέση Γη. Αφού μάθουμε τί έγινε στο βασίλειο των Νάνων και άρα τον σκοπό του ταξιδιού που θα γίνει, μέσα από μία γρήγορη και περιεκτικότατη αφήγηση, ξεκινάει η ταινία γνωρίζοντάς μας τους πρωταγωνιστές της νέας περιπέτειας. Ξεκινώντας από το Σάϊρ η ταινία φτάνει μέχρι τη μέση περίπου του συνολικού ταξιδιού, έχοντας κρατήσει όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν επιτυχία την τριλογία του Άρχοντα. Η ατμόσφαιρα της Μέσης Γης αναβλύζει και σε αυτή τη ταινία, αφήνοντας τον θεατή να αναμένει σαν τρελός το δεύτερο και το τρίτο μέρος. Η μουσική της ταινίας είναι πολύ καλή. Η κύρια μελωδία είναι κορυφαία και άκρως επική και βοηθά στην διατήρηση της ατμόσφαιρας.

Οι κύριοι χαρακτήρες είναι  άκρως ενδιαφέροντες και ο Jackson καταφέρνει να το δείξει αυτό. Αντίθετα η συντροφιά των νάνων θυμίζουν καρικατούρες αλλά αυτό είναι κάτι που συμβαίνει και στο βιβλίο, οπότε δεν το θεωρώ τόσο μεγάλο κακό. Οι ερμηνείες όμως όλων των ηθοποιών είναι πάρα πολύ καλές.Ξεχωρίζουν οι Martin Freeman (Bilbo), Richard Armitage (Thorin) και Andy Serkis (Gollum).

Δυστυχώς καμία από τις δύο φορές που το είδα δεν ήταν σε 3D προβολή για να κρίνω την ποιότητα του 3D. Είχε στιγμές πάντως που το 3D ταίριαζε κουτί.

Πρέπει πάντως να παραδεχθώ πως συνολικά σαν παραγωγή είναι λίγο πιο κάτω από τις ταινίες του Άρχοντα. Ίσως τότε να είχε βοηθήσει και η έκπληξη του θεατή για αυτό που έβλεπε. Ίσως και ότι το βιβλίο που τόσο αυστηρά ακολουθεί ανήκει στη παιδική λογοτεχνία σε αντίθεση με τα βιβλία της τριλογίας.

Αξίζει να πάει να δει κανείς το Hobbit; Για εμένα ναι! Όμως επειδή γούστα είναι αυτά πρέπει να παραδεχτώ πως αν σε κάποιον δεν άρεσαν οι ταινίες του LotR ή έστω το βιβλίο Hobbit, μπορεί να βαρεθεί. Το σίγουρο είναι πως σε όσους άρεσε ήδη έχουν αρχίσει να μετρούν αντίστροφα για το 2ο μέρος.

Hobbit

Ήρθε επιτέλους η μέρα να ξαναχαθούμε στον κόσμο του Tolkien! Κρατάω μικρό καλάθι μετά από ό,τι έχω ακούσει ήδη, αλλά περιμένω σαν τρελός αυτές τις σχεδόν 3 ώρες του Σαββάτου.