Witcher 3: Wild Hunt trailer

Το trailer της χρονιάς για το καλύτερο παιχνίδι της επόμενης χρονιάς. Το Witcher 3 κυκλοφορεί στις 24 Φεβρουαρίου 2015 σε PC, PS4 και Xbox One. Προσωπικά είμαι διπλά χαρούμενος γιατί βλέπω χαρακτήρες που υπάρχουν στα βιβλία της σειράς και μέχρι τώρα δεν είχαν καμία ανάμειξη να παίρνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο νέο παιχνίδι. Το κλείσιμο της επικής τριλογίας απέχει πλέον μόνο λίγους μήνες.

Η Γη από το διάστημα

Η πιο όμορφη είδηση τελευταία, είναι το παρακάτω streaming που παρέχει η NASA με κάμερες σε ένα διαστημικό σταθμό.

Είναι ώρες που πραγματικά το θέαμα είναι εντυπωσιακότατο. Το κακό είναι πως κάποια στιγμή θα σταματήσει αφού λόγω της κοσμικής ακτινοβολίας θα χαλάσουν οι κάμερες. Μέχρι τότε, και αν και σε μικρή ανάλυση, απολαύστε:


Live streaming video by Ustream

Τα χρονικά του Δρακοφοίνικα: Το comic

   

Ξεκινάω με μία μικρή παρένθεση. Μία υπόσχεση που είχα δώσει στο προηγούμενο post ήταν να γράφω πιο συχνά εδώ πέρα. Έτσι όπως το πάω βέβαια φέτος θα κάνω νέο αρνητικό ρεκόρ. Από την άλλη όμως θεωρώ πως αν δεν έχεις τί να γράψεις, καλύτερα να μη γράψεις τίποτα.Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζω

Είχα γράψει πριν μήνες για την ταινία Τα χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος που μου είχε αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις. Επειδή η ταινία όπου γυρίστηκε άρεσε στον κόσμο ο δημιουργός του comic στο σύμπαν του οποίου βασίστηκε και συντελεστής της ταινίας, o Γιάννης Ρουμπούλιας, επανακυκλοφόρησε το comic όλο μαζί, 15 τεύχη, σαν συλλεκτική έκδοση, αφού διέθεσε μόνο 300 κομμάτια, στην έκθεση comicdom που έγινε πριν 1 βδομάδα στην Ελληνοαμερικανική ένωση. Εννοείται πως ένα από αυτά έγινε δικό μου και σήμερα το τελείωσα.

Χωρίς λοιπόν να είμαι κανένας ειδικός στα comics και έχοντας να διαβάσω χρόνια, αυτό το ταξίδι στο κόσμο του Έλεμπρος μου άρεσε αρκετά.

Το comic πλην του σύμπαντος στο οποίο διαδραματίζεται δεν έχει μεγάλη σχέση με τη ταινία κάτι που είναι άκρως θετικό για αυτό. Έτσι ο αναγνώστης μπορεί να δεί ένα αρκετά μεγαλύτερο μέρος του Έλεμπρος και να δει και φυλές που στη ταινία απουσιάζουν. Γκόμπλινς, νάνοι, άνθρωποι, αμαζόνες, halflings αίμωνες και κάποιες φυλές που μοιάζουν με orcs είναι κάποιες από αυτές. Η περιπέτεια εδώ είναι μεγαλύτερη και πληρέστερη.

Αντιγράφοντας το post στο facebook για να μην πω κάποιο spoiler η υπόθεση είναι η εξής:
"Για τρεις αιώνες η "Αυτοκρατορία του Δρακοφοίνικα" εξαπλώνει την εξουσία της σε όλο και περισσότερες χώρες του Έλεμπρος. Ο ημίθεος Αυτοκράτορας Γκίντορακ Ντράγκαρορθ διοικεί με σιδερένια πυγμή. Κάποτε ήταν ξακουστός και δίκαιος ήρωας, όμως έχει μετατραπεί σε έναν αδίστακτο τύραννο.
Ένας από τους στρατηγούς του, ο Γιούριενς Λεθάνιαν, προσπαθεί με ίντριγκες και δολοπλοκίες να εξοντώσει τον Αυτοκράτορα, εποφθαλμιώντας τον θρόνο. Οκτώ
ετερόκλητοι ήρωες όμως, από διαφορετικές φυλές και κυνηγημένοι από την Αυτοκρατορία, θα βρεθούν στο διάβα του Λεθάνιαν και θα προσπαθήσουν να τον εμποδίσουν. Ο καθένας από αυτούς, με τα δικά του μυστικά και τα δικά του κίνητρα.

Μια μεγάλη περιπέτεια γεμάτη πάθη, μηχανορραφίες, μαγεία και ξέφρενη δράση στο μυθικό κόσμο του Έλεμπρος. "

Σημαντικό στοιχείο είναι πως ο αναγνώστης σε μόλις 340 σελίδες προλαβαίνει να δεθεί με τους ήρωες. Η προϊστορία του καθενός δίνεται πολύ έξυπνα, έτσι ώστε στο τέλος και να μην κουράζει τον αναγνώστη και να μην αφήνει κάποια τρύπα.

Αν και δεν έχω πολύ εμπειρία θα έλεγα πως ο Ρουμπούλιας επηρεάστηκε αρκετά από το comic του Conan του Βάρβαρου για τη δική του δημιουργία. Πολύ βία και ώριμο περιεχόμενο. Ένα μικρό αρνητικό για μένα είναι πως οι σκηνές μάχης διαρκούν λίγο. Θα ήθελα να διαρκούν λίγο περισσότερο, αν και είναι υπέρ του δέοντος αρκετές σε πλήθος.

Επίσης ένα θέμα για μένα είναι πως το comic θα έπρεπε να έχει χρώμα. Αν και κάτι τέτοιο είναι πιθανό να αύξανε το κόστος αγοράς, θα έδινε και μία ζωντάνια στο comic, που θα το έκανε ακόμα πιο αγαπητό στις μεγάλες μάζες.

Εννοείται πως στις 3-4 μέρες της έκθεσης έκανε soldout αλλά δεν θεωρώ παράλογο να επανακυκλοφορήσει η συγκεκριμένη έκδοση ή κάτι παραπλήσιο. Το κόμικ στο σύνολο του είναι εξαιρετικό και ένα υπέροχο ταξίδι σε ένα υπέροχο και ξεχωριστό σύμπαν.

Ενόψει 2014...

3 μέρες μετά το πέρας του 2013 και όπως περίπου κάθε χρόνο τέτοια εποχή γράφω 2 σειρές για τη χρονιά που πέρασε αλλά και στόχους για αυτή που μόλις ήρθε.

Το 2013, λοιπόν, ήταν μία άκρως κουραστική χρονιά επαγγελματικά χρονιά. Μικρή όρεξη για πολλές αλλαγές και νέα πράγματα. Όχι ότι δεν υπήρχαν και αυτά αλλά όχι στο βαθμό που θα ήθελα.

Η πλέον σημαντική αλλαγή γενικότερα ήταν ότι ξεκίνησα να αθλούμαι, να τρέχω πιο συγκεκριμένα. Κάτι στο οποίο ποτέ δεν ήμουν καλός έχει γίνει μία από τις πιο αγαπημένες αθλητικές δραστηριότητες που έχω κάνει. Είναι απίστευτο πόσο αγχολυτικά μπορεί να λειτουργήσει το τρέξιμο. Μεγάλη αλλαγή στο σώμα μου δεν υπάρχει ακόμα αλλά όταν το Ιούνιο έτρεχα 300 μέτρα και έσκαγα και τώρα τρέχω ασταμάτητα για 40 λεπτά με τα 5.5 χλμ να είναι το ρεκόρ μου κάτι γίνεται. Τώρα πρέπει να ορίσω ένα πρόγραμμα με 3-4 προπονήσεις τη βδομάδα και να βρω όρεξη να το τηρήσω και σίγουρα κάποια στιγμή θα δω τις αλλαγές που επιθυμώ. Αυτός είναι και ο πρώτος στόχος για το 2014. Προς στιγμήν βέβαια, αναρρώνω από μικροτραυματισμό.

Επίσης, αν και όχι με μεγάλο ζήλο, συνέχισα να διαβάζω βιβλία. Δεν θα πω αριθμό, μη γίνουμε και ρεζίλι, αλλά από όσο θυμάμαι από τα δύο τελευταία έτη υπήρχε αύξηση το 13, πράγμα πολύ θετικό που θέλω να συνεχιστεί τη χρονιά που ήρθε.

Το μεγάλο μαράζι είναι το να γράφω κώδικα στο σπίτι. Ζήτημα να έχω ασχοληθεί παραπάνω από 2-3 ώρες όλη τη χρονιά. Δεν είχα ερεθίσματα βέβαια αλλά δεν το κυνήγησα καθόλου. Αυτό πρέπει να διορθωθεί με το νέο έτος και γρήγορα μάλιστα.

Μεγάλος σκοπός το 2014 είναι η... εργενοποίηση, αν υπάρχει τέτοια λέξη, να νοικιάσω δηλαδή δικό μου διαμέρισμα, εί δυνατόν πιο κοντά στη δουλειά. Το έχω παρακαθυστερήσει, υπήρχε λόγος, και αν και θα υπάρξουν αντιδράσεις είναι κάτι που πρέπει να γίνει.

Τέλος, σκοπός είναι να ξαναρχίσω πιο δυναμικά τα posts εδώ μέσα. Εντάξει, πόσο χειρότερα μπορώ να κάνω από 9 posts σε μία χρονιά; ε;#famous_last_words

Το σημαντικότερο είναι να υπάρχει υγεία και όλα αυτά , ίσως και πολύ περισσότερα, θα γίνουν. Υγεία και όρεξη για αλλαγές λοιπόν και όλα θα πάρουν το δρόμο τους.

The Witcher: Enhanced Edition

Το Witcher είναι το καλύτερο παιχνίδι που έπεσε φέτος στα χέρια μου. Για αυτό το λόγο,αν και πάνε 2-3 μήνες από όταν το τελείωσα και έχω 1-2 παιχνίδια πιο πρόσφατα παιγμένα, νοιώθω πως πρέπει να γράψω κάποιες γραμμές για αυτόν τον τίτλο.

Ας αρχίσουμε με λίγο ιστορία γιατί έχει πολύ ενδιαφέρον. Ήταν Οκτώβριος του 2007 όταν μία εταιρία από την Πολωνία, η CD Projekt, που μέχρι τότε ειδικευόταν στο μεταγλωττισμό στα Πολωνικά και την έκδοση στη Πολωνία άλλα και σε άλλες γειτονικές χώρες διαφόρων video games ( πχ Baldur's Gate 2 κλπ ), κυκλοφόρησε τον πρώτο της τίτλο το: The Witcher, ένα RPG βασισμένο στο σύμπαν που δημιούργησε στα βιβλία του ο Andrzej Sapkowski. Το παιχνίδι πήγε καλά στις πωλήσεις αλλά είχε αρκετά θέματα. Η CD Projekt δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Ξόδεψε επιπλέον 1 εκατομμύριο δολάρια και βελτίωσε το αρχικό παιχνίδι σε όλους τους τομείς που σύμφωνα με τον κόσμο είχαν θέμα. Πρόσθεσε νέα animations στους χαρακτήρες, διόρθωσε τα περισσότερα από τα bugs του παιχνιδιού, εμπλούτισε τους διαλόγους του, πρόσθεσε καινούργιους NPCs, ενώ τόσο στους υπάρχοντες όσο και στα τέρατα του παιχνιδιού πρόσθεσε χρώματα ώστε να μη μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους. Επίσης πρόσθεσε 8 language packs και τη δυνατότητα οι χαρακτήρες να μιλάνε κάποια γλώσσα και οι υπότιτλοι να είναι σε άλλη γλώσσα. Τέλος πρόσθεσε και τον πολύ δυνατό editor του παιχνιδιού ώστε οι χρήστες να φτιάξουν τις δικές τους ιστορίες. Με όλες αυτές τις αλλαγές έφτιαξε την Enhanced Edition την οποία και κυκλοφόρησε μία χρονιά μετά την κυκλοφορία του αρχικού τίτλου. Το πιο εντυπωσιακό είναι πως όσοι είχαν αγοράσει τον αρχικό τίτλο μπορούσαν εντελώς δωρεάν να κατεβάσουν το τελευταίο patch (1.4) του παιχνιδιού, περίπου 1,5 GB που είχε όλες αυτές τις βελτιώσεις. Λίγους μήνες μετά η εταιρία κυκλοφόρησε τη version 1.5 που αφαιρούσε το DRM από το παιχνίδι. Για το τελευταίο η CDP ήρθε σε σύγκρουση με τους publishers του παιχνιδιού, κάτι που πρέπει να την πόνεσε οικονομικά, έγινε όμως μία από τις πιο αγαπητές στο ευρύ κοινό εταιρίες.



Στο Witcher ο χρήστης παίρνει το ρόλο του ήρωα, του Geralt της Rivia, του κεντρικού ήρωα των βιβλίων του Sapkowski. Τον Geralt τον οποίο όλοι θεωρούσαν νεκρό, βρίσκουν οι εναπομείναντες στο κόσμο witchers, τραυματισμένο σε ένα δρόμο κοντά στο παλιό φρούριο της κάστας. Ο Geralt όταν αναρρώνει δεν θυμάται τίποτα από το παρελθόν του. Λίγο αργότερα το φρούριο δέχεται επίθεση. Η ιστορία του παιχνιδιού τοποθετείται χρονολογικά μετά τα βιβλία. Έχει πάρει πολλά στοιχεία από αυτά, όπως κάποιους από τους σημαντικότερους NPCs, τα τέρατα και πολλά ιστορικά στοιχεία αλλά έχει τη δική της πορεία. Ουσιαστικά οι δημιουργοί θέλουν οι παίκτες να δημιουργήσουν τον δικό τους Geralt.

To gameplay του παιχνιδιού είναι αρκετά στιβαρό. Ουσιαστικά χωρίζεται στις μάχες και στους διαλόγους. Οι δημιουργοί δημιούργησαν ένα βαθύ σύστημα μάχης το οποίο είναι αρκετά εύκολο στην χρήση του. Ο Geralt έχει 2 σπαθιά, ένα για τους ανθρώπους και ένα για τα τέρατα. Επίσης έχει 3 είδη μάχης. Ένα απέναντι σε δυνατούς αντιπάλους, ένα απέναντι σε πιο αδύναμους και εύκαμπτους και ένα απέναντι σε groups αντιπάλων. Επίσης πριν από τις μάχες πρέπει να χρησιμοποιεί potions που για να δυναμώνει κάποια χαρακτηριστικά του, ανάλογα τον αντίπαλο, τα οποία ο ίδιος φτιάχνει με συστατικά που αγοράζει ή βρίσκει. Για τις πολύ δύσκολες καταστάσεις έχει και τα signs, κάποια μαγικά που είτε τον προστατεύουν είτε τον βοηθάνε στις επιθέσεις του. Αν και είναι από τα σημεία του τίτλου που έχουν δεχτεί κριτική, προσωπικά μου άρεσε και διασκέδασα αρκετά στις μάχες.

Οι διάλογοι τώρα είναι εκεί που βρίσκεται το ζουμί του παιχνιδιού. Ουσιαστικά σε αυτούς ο χρήστης πλην των πληροφοριών που συλλέγει, κάνει κάποιες επιλογές. Είναι τόσο σημαντικό αυτό το σημείο γιατί πολλές από τις επιπτώσεις των επιλογών αυτών δεν φαίνονται άμεσα αλλά σε κάποιο επόμενο κεφάλαιο, και αφού έχεις γράψει στο παιχνίδι κάποιες ώρες. Άρα το να γυρίσεις πίσω και να φορτώσεις παλιό save δεν γίνεται. Απλά μαθαίνεις να ζεις με τις επιπτώσεις αυτές. Δεν ξέρω άλλο παιχνίδι που το συγκεκριμένο στοιχείο το πασάρει τόσο σωστά.

To παιχνίδι γραφικά είναι πανέμορφο. Αν και βασίζεται στη μηχανή γραφικών Aurora της Bioware του 2002, οι άνθρωποι της CDP την πείραξαν αρκετά δημιουργώντας ένα πανέμορφο κόσμο. Μεγάλο πλήθος από όμορφα περιβάλλοντα πλούσια σε περιεχόμενο. Βέβαια δεν υπάρχει μεγάλος πλουραλισμός στις κλειστές περιοχές (πχ. σπίτια, dungeons κλπ) αλλά δεν ενοχλεί. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στα γραφικά όταν η κάμερα δείχνει τα πρόσωπα των χαρακτήρων στους διαλόγους. Σε αυτά έχει γίνει πολύ και καλή δουλειά. Ίσως είναι και ο φωτισμός αλλά τόσο λεπτομερή χαρακτηριστικά στο πρόσωπο δεν έχω ξαναδεί σε RPG. Το παιχνίδι υποστηρίζει και υψηλές αναλύσεις χωρίς να ζορίζει ακόμα και ένα μέτριο για την εποχή PC, πράγμα λογικό για παιχνίδι του 2007-2008.

Ηχητικά ο τίτλος είναι πολύ καλός. Οι ηθοποιοί που δίνουν τη φωνή τους κάνουν πολύ καλή δουλειά. Η επιλογή για τις βασικές φωνές, τουλάχιστον, είναι άκρως επιτυχημένη. Τα ηχητικά εφέ χωρίς να εντυπωσιάζουν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Εκεί που ο τίτλος εξυψώνεται είναι στη μουσική του παιχνιδιού. Ο τίτλος έχει ένα από τα καλύτερα και επικότερα soundtracks σε παιχνίδι. Κάποια από αυτά τα κομμάτια ντύνουν και τις σημαντικότερες στιγμές του παιχνιδιού δημιουργώντας μία αξεπέραστη ατμόσφαιρα.

Και μιλώντας για ατμόσφαιρα εκεί ο τίτλος δίνει τα ρέστα του παρέχοντας έναν από τους ατμοσφαιρικότερους τίτλους που έχουμε δει ποτέ. To παιχνίδι καθηλώνει τον χρήστη σε έναν υπέροχο ζωντανό μεσαιωνικό κόσμο γεμάτο με πολλά σοβαρά κοινωνικά προβλήματα πχ είναι πολύ έντονο το στοιχείο του ρατσισμού των ανθρώπων απέναντι στους νάνους και στα elves.


Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του τίτλου είναι ότι σχεδόν όλα τα secondary quests είναι fetch quests, δηλαδή βάζουν το χρήστη να πάει κάπου και να σκοτώσει x αριθμό τεράτων. Η μόνη δικαιολογία που δέχομαι είναι ότι πρόκειται για την πρώτη προσπάθεια της CDP και αν και φτηνός είναι ένας τρόπος να αυξηθεί η ώρα που ασχολείται ο χρήστης με τον τίτλο.

Συνοψίζοντας, το Witcher: EE είναι ένας καταπληκτικός τίτλος. Χωρίς καμία υπερβολή ένα από τα καλύτερα RPGs των τελευταίων ετών. Είναι τόσο καλό που δεν θα θέλεις να το βγάλεις από το PC τουλάχιστον πριν από 2-3 playthroughs. Το ξέρω γιατί από το δικό μου δεν βγήκε ποτέ. Και γράφοντας όλα αυτά με βλέπω πολύ σύντομα να ξανασουλατσάρω στους δρόμους της Βιζίμα.

ΥΓ: Το παρόν post επαναδημοσιεύεται και εδώ